Μια φορά κι έναν καιρό, γινόταν ένας καλλιτεχνικός διαγωνισμός, μακριά, πολύ μακριά από την χώρα μας...
Σε αυτόν τον διαγωνισμό έπρεπε η Ελλαδίτσα να αποφασίσει ποιο παιδάκι θα στείλει για να μας εκπροσωπήσει και έτσι αποφασίστηκε να γίνει ένας προκριματικός στον οποίο θα έπαιρναν μέρος τρεις υποηψήφιοι: ένα μικρό αγοράκι, ένα κοριτσάκι και ένα μεγαλύτερο αγοράκι!
Για την επιλογή του νικητή το κοινό θα έστελνε... γράμματα με το ποιον ψηφίζει ενώ θα υπήρχε και μία επιτροπή από ειδικούς που θα έδινε τη δική της γνώμη. Κάθε γνώμη, κοινού και επιτροπής θα είχε ίση βαρύτητα, δηλαδή από μισό-μισό...
Πάνε τα τρία παιδάκια και παρουσιάζουν σε μία μεγαλοπρεπέστατη βραδιά την πραμάτεια τους και το κοινό αρχίζει λοιπόν να στέλνει τα γραμματάκια του...
Το ίδιο έκανε και η επιτροπή, μερικά ξανθά αγγελούδια της οποίας, με κάτι μηχανηματάκια του χεριού, ειδοποιούσαν τους φίλους τους για το τί ψήφιζαν εκείνη τη στιγμή!
Και απ' ότι αυτά τα αγγελούδια είπαν σε πολύ, μα πάρα πολύ κόσμο, το κοριτσάκι πήρε 7 κουκιά, το μεγαλύτερο αγοράκι 2 και το μικρό αγοράκι κανένα!
Μόλις όμως άρχιζαν να μαθαίνουν ότι το κοινό που έστελνε γράμματα, προτιμούσε το μικρό αγοράκι πρώτο, το κοριτσάκι δεύτερο και το μεγάλο αγοράκι τελευταίο, είπαν ότι "για να μην ρεζιλευτούμε", ας ξαναψηφίσουμε κοντά με την προτίμηση του κοινού και έτσι ανακοίνωσαν ότι το μικρό αγοράκι ήρθε πρώτο, το μεγάλο δεύτερο και το καημένο το κοριτσάκι τρίτο...
Επίσης, ένα πουλάκι έλεγε ότι κάποιο παιδάκι της επιτροπής, ψήφισε αφού είδε τα αποτελέσματα του κοινού...
Ετσι, το μικρό αγοράκι που στην αρχή δεν είχε πάρει κανένα κουκί από την επιτροπή θα κάνει το μεγάλο ταξίδι ενώ τα άλλα δύο παιδάκια θα πάνε σπιτάκι τους...
Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα...